عروسك من

پنج شنبه چهارم شهريورهزاروسيصدونودوپنج
لوكيشن:...
ديگه انتظارشونمي كشم
ديگه نمي گم ساعت الان يكه پس اونجاحتماًهشت ونيم نه بايدباشه وبايدبرگشته باشه خونه
ديگه وقتي بيرون ميرم هرلحظه انتظاراينوندارم كه يهومنوصدابكنه وبگه كه چقدرپشيمونه
ديگه وقتي درموردش حرف ميزنن قلبم تندتندشروع نمي كنه به تپيدن
ديگه وقتي توي خيابون راه ميرم برنمي گردم ببينم كي ازعطرش زده وباتمام وجودم اونونفس بكش

اماهنوزم كه هنوزه به قولم وفادارموندم وبراش دعامي كنم
هنوزم كه هنوزه وقتي تلفن زنگ مي خوره قلبم تيرميكشه وته دلم مي خوام كه پشت خط صداي اون باشه كه غافلگيرم كنه
هنوزم كه هنوزه وقتي شهري كه توش زندگي مي كنه روتوي تلويزيون درميارن چشمام دنبال ردپايي ازاون ميگرده...
تاهمين چندروزپيش مطمئن بودم كه ديگه فراموش كردم اماامروزفكرمي كنم كه اگه دوباره ببينمش چي ايامي تونم به همون اندازه خونسردوبي احساس باشم ...
بعضي وقتافكرميكنم اون براي من مثل عروسك پاره پوره دختربچه اي ميمونه كه دوست نداره اونودوربندازه وعروسك نوي ديگه اي بخره
من عروسك پاره پوره خودمودوست دارم،حتي اگه بداخلاق باشه،حتي اگه اذيتم كنه،حتي اگه دروغ بگه،من نمي خوام عروسك پاره پوره قديمي ام روفراموش كنم...
مي ترسم...ازفراموش كردن مي ترسم...خلائي كه فراموشي توي قلب ومغزم ايجادمي كنه عذاب اوره...زمان روكش مياره...
اماهمين قدركه تونستم بخش عظيمي ازخاطرات دردناك رودوربندازم برام كلي ارزش داره...